پاسخ يك دريا را در قطره نمي توان پيدا كرد ... و سخن هزاران سال را در لحظه نمي شود

جستجو كرد ....حرفهاي ساده من چقدر در هزارتوي ذهن پيچيده مي شود ؟

 مگر ساده تر از اين هم مي توان صحبت كرد ؟‌! من از قله نمي آيم ...

 دره هم جاي من نيست ... من شهسوار عشقم و عشق همراه باد هميشه فرار مي كند

زيباترين تصويري كه در زندگانيم ديدم

نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود **

زيباترين سخني كه شنيدم سكوت دوست داشتني توبود

** زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود **

زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود

زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود

** زيباترين هديه عمرم محبت توبود **

زيباترين تنهاييم گريه براي توبود **

 که از آغازش بس که آزرده شدم چشم به پايان دارم

 نيست شوقی که زبان باز کنم، از چه بخوانم؟

من که منفور زمانم، چه بخوانم‌ چه نخوانم

     تو خود عشقي مرا اغاز كن

          سرزمين ارزوهايت كجاست

              امدم در را به رويم باز كن

              با من از بارون و از شبنم بگو

                    عشق را با قلب من دمساز كن

                         عشق تو يك اتفاق ساده نيست

                                   با نگاهت باز هم اغجاز كن

! برایم..برایم تمامی اسم ها بیگانه شده اند و همه ی خاطرات مرده اند...

 ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛

به خاطر بیاور که.......

  زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است

              تک تک آن ستاره هايي که هر شب نگاه خسته اما مشتاقت را به آنها مي دوزي

                    و آرزو ميکني که کاش مي توانستي با دستهايت سهم خودت را از آسمان برداري .

                           اگر تو بخواهي مي توانند پلکاني شوند و تو را اوج دهند تا ملاقات خدا؟

سيب سرخي رابه من بخشيد و رفت

 عاقبت برعشق من خنديد ورفت

 اشك درچشمان سردم حلقه زد

 بي مروت گريه ام راديد و رفت

  "خدا" خيلي تنهاست !!!

همه حساب پس مي دهند ، من حرفهاي بي حساب ...
پرنده اي كه در "قفس" به دنيا مي آيد "آزادي" را نمي شناسد. 
"زرافه" بين حيوانات جنگل "سرفراز" است. 
كسي كه سردر "آخور" ديگران دارد حق "تعليف" نمي پردازد. 
"يد واحده" واقعي اين است كه "همه" بفرمان "يك نفر" باشند. 
"سه پايه" ترفيع گرفت و "چهارپايه" شد.
مگر ما از "گوسفندان" كمتريم كه فقط به اراده ي "چوپان" خود به هر طرف ميروند؟ 
"گرگ" هيچگاه گوسفندهاي "خودي" را پاره پاره نميكند.   

 به حال مردمي غبطه ميخورم كه فقط "يك نفر" براي "همه ي آنها" تصميم ميگيرد و آنها "آسوده خاطر" زندگي ميكنند.
وقتي به آزادي فكر ميكنم، بي اختيار ميله هاي زندان را در مقابل خود ميبينم. 
بالاخره جناح" مقابل" مجبور خواهد شد "همه اش" را به جناح "تماميت خواه" رد كند! 
كسي كه هميشه پشت سر "قبله عالم" حركت ميكرد، مفتخر به دريافت لقب "عقب حضور" گرديد. 
تازه دامادي كه با "واياگرا" شروع ميكند، عاقب خوشي نخواهد داشت! 
" زغال" هيچ رنگي را غير از رنگ "سياه" قبول ندارد.. 
" نیمرو" محجوب ترين غذاهاست. 
برگهاى پاييزى رفتگان را سركار مىگذارند.
آدمى كه عاشق تكروى است هميشه چند قدم جلوتر از سايه اش راه مىرود.
وقتى از خودم بالا مىروم فاتح قله ى آرزوهايم مىشوم

                                    براي لمس كردن دست من

                                  براي آنكه دوباره عاشقم شوي

                      مرا شبيه يك قلم درون دست خود بگيري و نوازشم كني

                          براي آنكه دوباره در درون قلب تو شكوفه اي كنم

                                          براي زنده ماندنم

                                          به هر دري زدم

                            به هر كه گفتي و نگفته اي سر زدم

                          كسي از درون تو براي من خبر نداشت

             اين همه رنجش و بي اعتناييت به روي عشق من اثر نذاشت

                           از روز رفتن تو اين همه سروده ام

                           در جواب من، خاموش مانده اي چرا

چرا از من روی گردانده ای؟

از چه رو با دلم به آشتی ننشسته ای ؟

وقتی دیدگانم از اشک شوق لبریز است.-

قلبم ، این زخمی اندوه ، هنوز تورا میخواند 

 اما تو روی از من نهان میداری !

روزها خورشید را نظاره میکنم ،

شبها هر ستاره را می نامم ،

 با گلها سخن میگویم ،

 اما تو همچنان روی از من پوشانده ای !

معبودم !

مرا از عمق این حزن گرانبار بخوان ،

تا با بالهای عشق به سویت پرواز گشایم. 

 فوقش خدا مرا مي برد جهنم ! فوقش مي شوم ابليس !

 آنوقت تو هم به خاطر اين كه يك « ابليس » تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي !

 جهنم كه آمدي ، من آن جا پيدايت مي كنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت !

 واي خدا ! چه صفايي پيدا مي كند جهنم ... ! يك روز مي بوسمت !

 پنهان كردن هم ندارد .

 مثل خنده هاي تو نيست كه مخفي شان مي كني ، يا مثل خواب ديشب من كه نبايد تعبير شود ، مثل نجابت چشمهاي تو است ، وقتي كه توي سياهي چشمهاي من عريان مي شوند . عرياني اش پوشاندني نيست ، پنهان نمي شود ... .

 يك روز مي بوسمت !

 يكي از همين روزهايي كه مي خندانمت ، يكي از همين خنده هاي تو را ناتمام مي كنم :

 مي بوسمت ! و بعد ، تو احتمالا سرخ مي شوي ، و من هم كه پيش تو هميشه سرخم ... .

 يك روز مي بوسمت !

 يك روز كه باران مي بارد ، يك روز كه چترمان دو نفره شده ، يك روز كه همه جا حسابي خيس است ،

 يك روز كه گونه هايت از سرما سرخ سرخ ، آرام تر از هر چه تصورش را كني ، آهسته ،

مي بوسمت ... .
يك روز مي بوسمت ! هر چه پيش آيد خوش آيد ! حوصله ي حساب و كتاب كردن هم ندارم !

دلم ترسيده ، كه مبادا از فردا ديگر « عشق من » نباشي .

 آخر ، عشق چهار حرفي كلاس اول من ،

 حالا آن قدر دوست داشتني شده كه براي خيلي ها چهار حرف كه سهل است ،

هزار هزار حرف باشد . به قول شاعر : عشق كلاس اول ، تنها چهار حرف است ، اما كلاس آخر ، عشق هزار حرف است ... .
يك روز مي بوسمت ! فوقش خدا مرا مي برد جهنم ! فوقش مي شوم ابليس !

 آنوقت تو هم به خاطر اين كه يك « ابليس » تو را بوسيده ، جهنمي مي شوي !

جهنم كه آمدي ، من آن جا پيدايت مي كنم و از لج خدا هر روز مي بوسمت ! واي خدا !

 چه صفايي پيدا مي كند جهنم ... !
يك روز مي بوسمت ! مي خندم و مي بوسمت ! گريه مي كنم و مي بوسمت !

 يك روز مي آيد كه از آن روز به بعد ، من هر روز مي بوسمت !

لبهايم را مي گذارم روي گونه هايت ، و بعد هر چه بادا باد :

 مي بوسمت ! تو احتمالا سرخ مي شوي ، و من هم كه پيش تو هميشه سرخم ...

هر جا هستی، یاد ِ من باش ! یاد ِ این نفس بریده!
که یه عمره توی اینه، تنها عکس ِ تو ر ُ دیده!
هر جا هستی، یاد ِ من باش! من که با یاد ِ تو موندم،
پا به پای هر دقیقه، از تو خوندم! از تو خوندم!
از تو که شرم ِ سلامت، لحظه هامُ زیرُ رو کرد!
با خداحافظ ِ سردت، چشم ِ من به گریه خو کرد!

همترانه! یاد ِ من باش!
بی بهانه یاد ِ من باش!
وقت ِ بیداری ِ مهتاب،
عاشقانه یاد ِ من باش!

هر جا هستی، یاد من باش! آخرین خاتون ِ آواز!
با تو خوش صداترینه، سیم ِ بی زخمه ی این ساز!
یاد ِ من باش، وقتی بی من این ترانه ر ُ شنیدی!
یاد ِ من باش، اگه من رُ ، حتا توی خواب ندیدی!
بی تو تقویم ِ سکوتم، هفته ی آبی نداره!
این ترانه اوج ِ من نیست، این سقوط ِ انتحاره!

همترانه! یاد ِ من باش!
بی بهانه یاد ِ من باش!
وقت ِ بیداری ِ مهتاب،
عاشقانه یاد ِ من باش!
 

اگر شبي فانوس نفسهاي من خاموش شد ،

 اگر به حجله آشنايي ، برخوردي وعده اي به تو گفتند ،

 كبوترت در حسرت پركشيدن پر پر زد ! تو حرفشان راباورنكن !

 تمام اين سالها كنارمن بودي ! كنار دلتنگي دفاترم ! درگلدان چيني اتاقم ! دردلم....